Na stole leży czerwone +2, a następna osoba chce dorzucić kolejne, żeby kara przeszła dalej. W klasycznym UNO taka kumulacja nie jest częścią podstawowych zasad, choć przy stole mogą obowiązywać wcześniej uzgodnione reguły domowe.

Najważniejsze zasady UNO w skrócie
- Dokładasz jedną kartę pasującą kolorem, numerem lub symbolem; możesz też zagrać kartę specjalną.
- Po +2 następna osoba dobiera dwie karty i traci kolejkę. Po +4 dobiera cztery i traci kolejkę.
- UNO trzeba powiedzieć, gdy zagrywasz przedostatnią kartę.
- Nałożenie kary na karę, czyli „kumulowanie” +2 lub +4, to reguła domowa, a nie zasada podstawowa.
- W pudełkach mogą znaleźć się różne karty specjalne, więc przed grą sprawdź instrukcję konkretnej talii.
Dołóż kartę pasującą kolorem, numerem lub symbolem
Każda osoba dostaje po siedem kart, a reszta tworzy zakryty stos dobierania. Jedną kartę odkrywa się na środku. Zaczyna osoba siedząca po lewej stronie rozdającego, a kolejka biegnie zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
W swojej turze zagrywasz jedną kartę, która pasuje do wierzchniej karty na stosie odrzuconych kolorem, numerem albo symbolem. Na czerwone 7 możesz więc położyć dowolną czerwoną kartę, 7 w innym kolorze albo kartę zmiany koloru. Jeśli nie masz pasującej karty, dobierasz jedną; gdy da się ją zagrać, możesz od razu wyłożyć ją w tej samej turze.
Możesz też dobrać kartę, nawet jeśli masz czym zagrać. Wtedy wolno zagrać tylko tę dobraną kartę, jeśli pasuje, a nie inną z ręki. Ten szczegół często umyka, gdy rozgrywka nabiera tempa.
Karty specjalne zmieniają kolejkę, ale nie kumulują kar
Najwięcej sporów wywołują karty funkcyjne, bo jedna zmienia kierunek, druga odbiera turę, a dwie kolejne każą dobierać. W podstawowych zasadach opisanych przez instrukcję UNO firmy Mattel działają tak:
| Karta | Efekt |
|---|---|
| Stop | Następna osoba traci kolejkę. |
| Zmiana kierunku | Kolejka biegnie w przeciwną stronę. |
| +2 | Następna osoba dobiera dwie karty i traci kolejkę. |
| Zmiana koloru | Osoba zagrywająca wskazuje kolor, który obowiązuje dalej. |
| +4 | Osoba zagrywająca wybiera kolor, a następna dobiera cztery karty i traci kolejkę; tę kartę można zagrać tylko pod określonym warunkiem. |
Po +2 dobierasz karty i pomijasz turę, zamiast dokładać własne +2. Tak samo po +4. Karta +2 może zostać położona na inną +2 jako zwykłe zagranie, jeśli wypada twoja kolej i karta pasuje, ale nie przenosi na ciebie kary ani nie zwiększa jej dla następnej osoby.
W dwuosobowej rozgrywce kierunek gry ma szczególny efekt: karta zmiany kierunku działa jak stop, a po zagraniu stop możesz od razu wykonać kolejną turę. To wyjątek opisany w instrukcji, więc przy grze w większym gronie nie przenoś go automatycznie na zwykłą kolejkę.
Po +4 wyzwanie ma sens tylko przy podejrzeniu nielegalnego zagrania
Karta +4 nie jest uniwersalnym sposobem na pozbycie się trudnej karty. Możesz zagrać ją wtedy, gdy nie masz na ręce karty w kolorze leżącym na stosie. Możesz jednak mieć kartę o tym samym numerze lub symbolu w innym kolorze.
Osoba, która ma dobrać cztery karty, może zakwestionować zagranie. Jeśli gracz miał kartę w wymaganym kolorze, sam dobiera cztery karty. Jeśli zagranie było legalne, osoba rzucająca wyzwanie dobiera łącznie sześć kart. Wyzwanie może podjąć wyłącznie osoba, na którą zagrano +4.
| Sytuacja | Skutek | Co zrobić |
|---|---|---|
| Nie masz karty w kolorze leżącym na stosie i zagrywasz +4. | Zagranie jest legalne, nawet jeśli masz pasujący numer w innym kolorze. | Wybierz kolor; następna osoba dobiera cztery karty i traci kolejkę. |
| Masz kartę w kolorze ze stosu, a mimo to zagrywasz +4. | Zagranie jest nielegalne; skuteczne wyzwanie obciąża osobę zagrywającą. | Jeśli masz dobrać karty, możesz zażądać sprawdzenia ręki. |
| Nie masz pewności, czy +4 zagrano zgodnie z zasadami. | Nieudane wyzwanie kosztuje cię sześć kart zamiast czterech. | Wyzwanie opłaca się rozważyć, gdy podejrzenie dotyczy konkretnej karty w aktualnym kolorze. |
Rozstrzygnięcie zależy od koloru leżącego na stosie w chwili zagrania +4, nie od tego, czy gracz mógł wyłożyć inną kartę pasującą numerem. Uważam, że właśnie to rozróżnienie najlepiej ucina spór przy stole: sprawdzacie kolor, a nie całą pulę możliwych zagrań.
Powiedz „UNO” przy przedostatniej karcie
Gdy po zagraniu zostaje ci jedna karta, powiedz „UNO”. Jeśli nie zawołasz, a ktoś cię przyłapie, zanim następna osoba rozpocznie swoją turę, dobierasz dwie karty. Gdy kolejna osoba już zaczęła turę, spóźnione upomnienie nie powoduje kary.
Runda kończy się, gdy ktoś pozbędzie się wszystkich kart. Jeśli ostatnią kartą było +2 lub +4, następna osoba nadal dobiera wskazaną liczbę kart, a te karty wchodzą do punktacji rundy. W instrukcji Mattela w talii z kartą Tasowania rąk kara za brak zawołania „UNO” wynosi dwie karty; starsze instrukcje niektórych wydań mogą podawać inną karę, więc w razie różnicy rozstrzyga instrukcja do posiadanego zestawu.
Sprawdź talię, bo 112 kart nie zawsze oznacza ten sam zestaw
Na pudełku może widnieć ta sama liczba kart, a w środku mogą czekać inne dodatki. W instrukcji jednej z wersji UNO zestaw 112 kart obejmuje kartę Tasowania rąk oraz trzy karty z własną regułą; wcześniejsza instrukcja Mattela opisuje 112 kart z czterema pustymi kartami, które można wykorzystać jako zamienniki lub zapisać na nich zasady domowe.
To różnica, która zmienia przebieg partii. Karta Tasowania rąk zbiera wszystkie karty graczy, miesza je i rozdaje ponownie, a karta własnej reguły działa według treści ustalonej przed grą. Jeśli twoja talia ma takie dodatki, przeczytaj ich opis w dołączonej instrukcji do konkretnej wersji UNO, zamiast zakładać, że zasady z innego pudełka będą identyczne.
Przed rozdaniem ustalcie więc dwie rzeczy: czy używacie dodatkowych kart z talii oraz czy dopuszczacie reguły domowe, takie jak kumulowanie +2. Gdy wszyscy znają te ustalenia, czerwona karta na środku znów oznacza prosty wybór: dopasować kolor, numer albo symbol.