Na stole leży czerwona siódemka, a w ręku masz żółtą siódemkę i dziką kartę. Zagrasz jedną z nich, bo liczy się zgodność koloru, numeru albo symbolu, choć przy karcie „Weź cztery” obowiązuje dodatkowe ograniczenie.

Najważniejsze zasady UNO w skrócie
- Start: każda osoba dostaje po 7 kart, a pierwsza karta ze stosu rozpoczyna stos kart odrzuconych.
- Ruch: zagrywasz kartę w tym samym kolorze, z tym samym numerem lub symbolem; gdy nie możesz, dobierasz jedną.
- „UNO”: mówisz je, gdy po zagraniu zostaje ci jedna karta.
- „+2” i „+4”: kolejna osoba dobiera karty i traci ruch. Dokładanie kolejnej karty dobierania wymaga wcześniej ustalonego wariantu.
- Koniec: można grać do wyłożenia wszystkich kart albo liczyć punkty z kilku rund.
Rozdanie trwa chwilę, ale warto ustalić jeden szczegół
Klasyczną partię przygotujesz szybko: potasuj talię, rozdaj każdej osobie po 7 kart, a resztę połóż zakrytą jako stos dobierania. Odkryj pierwszą kartę i rozpocznij stos odrzuconych; zaczyna osoba po lewej stronie rozdającego.
W swojej turze połóż kartę pasującą do wierzchniej pod względem koloru, numeru lub symbolu. Jeśli nie masz pasującej, dobierz jedną kartę. Gdy nadaje się do zagrania, możesz od razu ją wyłożyć, ale po dobraniu nie wolno już zagrywać innej karty z ręki w tej samej turze.
Jest jeszcze drobny wybór, o którym łatwo zapomnieć: możesz dobrać kartę nawet wtedy, gdy masz coś pasującego. Wtedy również możesz zagrać tylko tę właśnie dobraną kartę, nie inną z ręki. To jedna karta na turę, chyba że wcześniej umówicie się na inny wariant.
Symbole kart mówią, kto dobiera, pauzuje albo zmienia kierunek
Gdy na stole pojawia się karta akcji, ruch kolejnej osoby zmienia się zgodnie z jej symbolem. W klasycznej talii spotkasz trzy kolorowe karty akcji oraz dwa rodzaje czarnych kart, które pozwalają zmienić kolor.
| Karta | Efekt |
|---|---|
| Postój | Następna osoba traci kolejkę. |
| Zmiana kierunku | Kolejność gry odwraca się. |
| Weź dwie (+2) | Następna osoba dobiera 2 karty i traci kolejkę. |
| Wybierz kolor | Osoba zagrywająca wskazuje kolor dalszej gry. |
| Wybierz kolor i weź cztery (+4) | Osoba zagrywająca wybiera kolor, a następna dobiera 4 karty i traci kolejkę. |
Kolorową kartę akcji zagrywasz na taki sam kolor albo na kartę z tym samym symbolem. Dziką kartę „Wybierz kolor” możesz położyć niezależnie od koloru na stole, nawet gdy masz kartę pasującą do aktualnej barwy. Przy „+4” zasada jest bardziej restrykcyjna, co często rozstrzyga spór przy stole.
„+4” zagrywaj tylko wtedy, gdy nie masz karty w aktualnym kolorze
Wyobraź sobie, że na stosie leży niebieska karta. Masz niebieską ósemkę i żółtą kartę „+4”. Nie możesz legalnie zagrać „+4”, bo trzymasz kartę w aktualnym kolorze. Sam fakt, że nie masz niebieskiej ósemki ani niebieskiej karty akcji, nie wystarczy.
Możesz jednak mieć kartę w tym samym numerze lub symbolu, ale innym kolorze, i nadal użyć „+4”, o ile nie masz karty w kolorze leżącym na stosie. Osoba, która otrzymała karę, może zakwestionować zagranie: jeśli „+4” było nielegalne, zagrywający dobiera cztery karty; jeśli było zgodne z zasadą, osoba zgłaszająca wyzwanie dobiera sześć.
Uważam, że właśnie to rozróżnienie najlepiej wyjaśnić przed pierwszą rundą, bo „mam kartę, którą mogę zagrać” i „mam kartę w tym samym kolorze” nie znaczą tu tego samego. Wyzwanie dotyczy koloru, nie tego, czy dało się położyć inną kartę.
Dokładanie kart +2 i +4 to wariant domowy, a nie podstawowa zasada
Po zagraniu „+2” kolejna osoba dobiera dwie karty i traci turę. Nie może odbić kary następnym „+2”, by przerzucić ją dalej. Tak samo działa „+4”: osoba, na którą zagrano kartę, dobiera cztery i nie wykonuje ruchu.
Tu bierze się wiele domowych sporów. Instrukcja klasycznego UNO od Mattel opisuje dokładanie w wariancie „Progressive UNO”, a więc jako osobną regułę domową. Jeśli chcecie grać z kumulowaniem, ustalcie z góry, czy wolno łączyć wyłącznie karty tego samego rodzaju i co dzieje się, gdy ktoś nie ma czym odpowiedzieć.
Jedno „UNO” może uratować ostatnią kartę
Gdy zagrywasz przedostatnią kartę, powiedz głośno „UNO”. Jeśli ktoś przyłapie cię na braku okrzyku, zanim kolejna osoba rozpocznie swoją turę, dobierasz dwie karty. Gdy następny gracz już zaczął ruch, spóźnione upomnienie nie nakłada tej kary.
Rundę wygrywa osoba, która pozbędzie się wszystkich kart. Jeśli ostatnią zagraną kartą było „+2” albo „+4”, kolejna osoba nadal dobiera wskazaną liczbę kart; te karty wchodzą do punktacji. Przy klasycznym liczeniu karty z numerami mają wartość równą numerowi, kolorowe karty akcji są warte 20 punktów, a dzikie po 50. Rozgrywkę można zakończyć na wygranej rundzie albo kontynuować do uzgodnionego progu punktowego.
Przed rozdaniem ustalcie, czy gracie do jednej rundy
Najczęstsze nieporozumienia wynikają z mieszania zasad podstawowych z domowymi: kumulowania kar, dokładania kilku kart naraz czy zmian rąk po wyłożeniu siódemki. Niektóre instrukcje Mattel wymieniają takie pomysły jako osobne warianty, więc nie zakładaj, że obowiązują przy każdej talii UNO.
Jeśli zależy wam na krótkiej partii, zakończcie grę po pierwszej wygranej rundzie. Przy dłuższym wieczorze liczcie punkty z kolejnych rozdań i przed startem uzgodnijcie warianty. Dzięki temu przy czerwonej siódemce nikt nie będzie musiał przerywać gry, by rozstrzygać, czy można dołożyć dwie karty naraz.